در مرکز شهر باکو ، پایتخت جمهوری آذربایجان ، موزه فرش باکو قرار دارد که مجموعه ای بزرگ برای نمایش فرش ها و قالیچه‌های آذربایجانی با طرح‌ها، رنگ‌ها و جنس‌های گوناگون است . این موزه در محل مسجد جامع باکو، واقع در ایچری در سال ۱۹۶۷ بنا شد . در قرن 15 این مسجد کهن شاخته شد و در قرن 19 بازسازی شد . در سال 1992 پس از سقوط اتحادیه جماهیر شوروی برای حفاظ موزه فرش به ساختمان موزه لنین انتقال داده شد.


این موزه به نام طراح معروف فرش لطیف کریموف نام گذاری شده است . مجموعه این موزه به طور کلی شامل ۱۰۰۰۰ نمونه اثر فلزی و سرامیکی متعلق به قرن ۱۴، جواهراتی از عصر برنز، فرش‌ها و قالی‌هایی از قرن ۱۷ تا ۲۰، لباس‌های ملی و طرح‌های گلدوزی سنتی و آثار هنری مدرن؛ می‌باشد.

فرش ها و قالی های مدرن و باستانی مختلفی از کشورهای مختلف و سراسر آذربایجان جمع آوری شده اند و براساس طرح و گونه برای نمایش و نگهداری در موزه فرش شهر باکو قرار گرفته اند . نمایش و دسته بندی فرش ها بر اساس مکان بافت فرش‌ها و نوع بافت‌شان(منگوله‌دار، نقش برجسته، مسطح) سازماندهی شده‌اند . برخی از این فرش‌ها متعلق به قسمت‌ها و روستاهایی در جنوب آذربایجان و ایران است و یا مربوط به بخش های مختلف گرجستان یا ارمنستان هستند . از بیش از ۶۰۰۰ فرشِ این موزه حدود ۱۳۰۰ عدد همواره در معرض ديد هستند .

در سال ۱۹۹۲ زماني كه شوشا، مرکز فرهنگی کاراباخ تحت محاصره ارمنستان درآمد، مدیر موزه سابق شوشا که نگران آسیب دیدن یا از بین رفتن فرش‌های ارزشمند و کمیاب این موزه بود، با تلاش‌های فراوان ۶۰۰ فرش را توسط ماشین‌های ارتش به خارج از شهر فرستاد. امروزه این فرش‌ها را می‌توان در موزه فرش باکو، در گالری فرهنگ سوخته “Burnt Culture”، مشاهده کرد.

یکی از قدیمی‌ترین فرش‌های موزه فرش باکو، قطعه‌ای متعلق به قرن ۱۷ از مدرسه فرش تبریز است. مدرسه فرش تبریز در سال ۱۳۱۰ ه.ق تاسیس شد. نقش قالی‌های تبریزی معمولاً صحنه شکار، گل و شاخسارهای رنگی یا تصویر شعرا و ادیبانی چون نظامی و عمر خیام است. یکی دیگر از فرش‌های موزه فرش باکو که از مدرسه فرش تبریز است و در واقع قدیمی‌ترین فرشی است که از تبریز به باکو آورده شده، به نام شاه عباس نام‌گذاری شده است. این فرش متعلق به قرن ۱۶ می‌باشد و نقش آن صحنه شکار به رنگ‌های آبی و قرمز تیره است و جنس آن مانند اکثر فرش‌های تبریزی از پشمی است.

در باکو نیز مدارس فرش و قالی‌بافی همواره دایر بوده است. یکی از سبک‌های قالی بافی تبریز که افشا نام دارد در مدارس باکو نیز تدریس می‌شود. گرچه فرش‌های تبریزی بافته شده به سبک افشا رنگ‌های روشن با تنوع محدودی دارند اما فرش‌های سبک افشا در باکو با رنگ‌آمیزی متنوع و با رنگ‌های متضاد در کنا هم، طراحی درخور توجهی دارند. این نوع فرش‌ها معمولاً پشمی هستند و نقش گل‌دار دارند. تعداد زیادی از این نوع فرش در موزه فرش یافت می‌شود.

در موزه فرش باکو فرشی به نام “خیلا افشان” وجود دارد که متعلق به قرن ۱۸ و روستای “خیلا” (از روستاهای باکو که امروزه امیرجان Amirjan”” نامیده می‌شود)، است. برخی ار فرش‌های این موزه دارایی‌های موروثی خانوادگی هستند که به موزه فروخته یا اهدا شده‌اند. برای مثال خورجینی در این موزه یافت شده است که قالی‌شناسان باور دارند هدیه نوعروسی به دامادش بوده است. در گذشته مرسوم بوده است عروس‌ها خورجین‌های دست‌بافت خودشان را به داماد هدیه کنند. طراحی این خورجین شامل یک سری الماس و نقشی خاص متعلق به مدرسه شیروان است.