آتشگاه تاریخی باکو سازه ای قلعه مانند در منطقه سوراخانی شهر باکو پایتخت جمهوری آذربایجان می‌باشد. سوراخانی شهری است که این آتشگاه اطراف آن قرار گرفته است .


واژه سوراخانی ریشه فارسی دارد و به احتمال زیاد به معنای محل سوراخ‌ها و یا به رنگ سرخ (یا سرخانی) آتش اشاره می‌کند.

آتشگاه باکو به دلیل بیرون آمدن طبیعی نفت از زمین و آتش سوزی‌ های که ناشی از آن است سیار شهرت دارد . برخی از محققان معتقدند که این مکان، در واقع عبادت‌گاهی باستانی بوده ‌است که در دوران حمله اعراب به ایران توسط سربازان عرب نابود شده باشد.همچنین در برخی از منابع تاریخی بیان شده ‌است که قبل از ساخت این آتشگاه در اواخر سده ۱۷ نیز مردم محلی به دلیل وجود هفت سوراخ آتشین در آن محل ، در آنجا عبادت می کرده‌اند.
از آنجایی که در هر دو آیین زرتشتی (ایرانی) و هندو (هندی) آتش مقدس است بنابراین بر سر موضوع که این آتشگاه مربوط به کدام یک از آیین‌ ها می‌ باشد اختلاف نظر وجود دارد.

معماری آتشگاه باکو به گونه ای است که از مجتمع پنجگانه ‌ای تشکیل می ‌شود که دارای یک حیاط است که توسط خانه‌ های روحانیان زرتشتی محاصره شده ‌است. محرابی در وسط حیاط وجود دارد که در قرن‌ های ۱۷ و ۱۸ بنا شده ‌است . این محل در سال ۱۸۸۳ هنگامی که تاسیسات نفت
و گاز طبیعی در مجاورت آن تاسیس شد، بحالت متروکه درآمده است .
این مجتمع در سال ۱۹۷۵ به موزه تبدیل شد و امروزه هر سال ۱۵۰۰۰ گردشگر به دیدن این محل می‌آیند.
آتشگاه باکو در سال ۱۹۹۸ نامزد قرار گرفتن در فهرست میراث جهانی یونسکو شده است .

آتشگاه تاریخی باکو بر روی میدان گازی طبیعی بنا شده بنابراین از ابتدا گاز به طور طبیعی از هفت دریچه طبیعی در این محل بیرون می‌آمده است و باعث به وجود آمدن آتش‌ های طبیعی می‌گشته‌ است . امروزه از شهر باکو تنها برای افزایش جاذبه گردشگری این منطقه به این محل گاز طبیعی کشیده شده‌است و به وسیله این گاز آتش این آتشگاه روشن می‌شود . در حالت کلی آتشگاه‌ها محل عبادت روحانیان دین ایرانی زرتشتی محسوب میشود که در آن یکی محراب آتش وجود دارد که در اطراف آن ساختمانی بزرگتر وجود ندارد.