برج آزادی از نمادهای شهر تهران بوده که سابقه ساختش به سال 49شمسی برمیگردد که پس از پیروزی انقلاب ، به این اسم ، تغییر نام داد .


برج آزادی در ایران، نمونه ‌ای از نماد و نشانه‌های شهری است که معماری شاخص آن، تلفیق طاق‌های معماری پیش از اسلام (دوره هخامنشیان و ساسانیان ) و بعد از اسلام و تبدیل آن به نمادی زیبا به لحاظ معماری است.

در این طرح، معمار حتی به جزئیات اجرای بنا و نحوه چیدمان سنگ‌های نما دقت زیادی داشته است. گفته می‌شود در ساخت برج آزادی 46000 قطعه سنگ بریده و پرداخت شده به کار گرفته شده است .

چرا آزادی، نمایی کوتاه ولی تنومند را به خود گرفته است ؟

سئوالی که اینطور باید پاسخ داد ؛ زیرا ارتفاع چهل و پنج متری این برج که به خاطر نزدیکی اش به فرودگاه باید عملیاتی میشد ، او را محدود می ‌کرد. بنابراین آنچه را که در ارتفاع نمی‌توانست بدست آورد، با گسترش افقی ستون‌ها و عظمت شکل‌های توخالی قسمت پایین جبران کرد.

آزادی ، بنایی 3 طبقه دارد که 4 آسانسور و 2 راه پله و تعداد بیش از 280 پلکان را شامل می شود .

میدان آزادی رتبه اول در بین میادین تهران را داراست که این برج را در خود جای داده است. میدان آزادی به شکل بیضی ساخته شده‌است و در حاشیه‌ آن دو مسیر سواره ‌رو که در برخی از بخش‌ها به صورت زیرگذر ساخته‌شده، قرار گرفته‌است. در فضای میان بنایی برج و مسیرهای اطراف میدان هم وجود باغچه‌ های 6ضلعی چمن ‌کاری شده نیز نوع دیگری از جلوه های بصری را به این مجموعه بخشید است .

مساحت این میدان ، چیزی در حدود پنجاه هزار مترمربع است که پس از میدان نقش جهان اصفهان ،بزرگ ‌ترین میدان ایران بشمار می رود.

برای کسانی که تا به حال این مکان را از نزدیک ندیده اند ، بایستی بگوییم که در محوطه زیرین این میدان ، چندین سالن نمایش ، نگارخانه ، کتابخانه و حتی موزه نیز قرار دارد .