پل شهرستان اصفهان ، قدیمی ترین سازه آبی زاینده رود است که در بلوار سلمان ، حدفاصل چهار کیلومتری شرق این شهرستان واقع شده است .


مصالح ساختمان به کار رفته در پل شهرستان که پلی باستانی است از سنگ، آجر، خشت و ملات است. طول پل مزبور از ستون مدور آجرى تا انتهاى سنگفرش قدیمى، در حدود 105 متر و عرض آن از 4/25 تا 5 متر متغیر است. جهت پل، شمالى ـ جنوبى با کمى انحراف میباشد که از فاصله 40 مترى از سمت جنوب آغاز مى ‏گردد ( این پل مستحکم ، داراى یازده چشمه و دوازده پایه سنگى بزرگ است )

پل بر بستر صخره ‏اى رودخانه احداث شده است. در زمان ‏هاى باستان، براى ایجاد پل ‏ها، بستر صخره ‏اى رودخانه انتخاب مى ‏شد. همچنین محل مورد نظر را در جایى انتخاب مى‏ کردند که رودخانه باریک شده است. این شیوه، براى استحکام و صرفه جویى در مصرف مصالح در ساختمان پل به کار گرفته مى ‏شد در این شیوه، ابتدا صخره را تراشیده سپس با سنگ و ساروج پایه‏ هاى پل را به وجود مى ‏آوردند. در ساختن پل شهرستان نیز از همین شیوه استفاده شده است و پایه ‏ها را از سنگ لاشه و ساروج ساخته ‏اند.

البته در طول تاریخ بر اثر طغیان ‏هاى مکرر زاینده رود ویرانی هایی صورت گرفته است که مرمت شده است. آثار مرمت، به خاطر ناهمگونى قوس هاى طاق مشخص مى ‏باشد. احتمالا پل، در دوران آل بویه، سلجوقى و صفوى، مورد مرمت کلى قرار گرفته است. اهمیت پل که تا دوران صفوى، راه اصفهان به شیراز از فراز آن مى گذشت، محرز مى ‏باشد. اما برخی علاوه بر عبور و مرور، پل شهرستان  را یک پل جنگی و نظامی می دانند که از نظر معماری و قدمت زمان ساختمان، در مجموعه پل های قدیمی ایران است که فقط پل دزفول و پل شوشتر با این پل برابری می ‌کنند.

اگر مشتاقید تا دلیل نام گذاری این بنا به پل شهرستان را بدانید ، بایستی به وجود روستایی در شرق شهر به همین اسم اشاره کنیم .

ضمنا این اثر ، در 1348/10/01 ، به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است .