عصارخانه شاهی یکی از آثار مهم تاریخی - گردشگری استان اصفهان بوده که مساحتی در حدود 500 مترمربع و زیربنای 850 مترمربع را داراست .


در سال 49 به دلیل صنعتی شدن این حرفه، ادامه کار مقرون به صرفه نبوده و عصارخانه به مدت 30 سال تعطیل شد، تا اینکه در سال 79 شمسی سازمان نوسازی شهرداری اصفهان این بنا را از آخرین مالکش خریداری و یکسال بعد ، اقدام به مرمت و ساماندهی آن کرد که دو سال کشید . این بنا این روزها به شکل موزه درآمده و در معرض دید گردشگران اصفهان قرار گرفته است.

عصارخانه در گذشته به آسیاب‌ های مخصوصی گفته می ‌شد که برای خرد کردن سنگ ، زردچوبه ، فلفل و امثالهم کاربرد داشت و عبارت بود از محوطه‌ ای که در وسط آن 2 قطعه سنگ گرد بر روی هم قرار داشت و این 2 قطعه سنگ از یک طرف با اهرمی به یک چهارپا متصل بود.

قسمت مرکزی عصارخانه در یک طبقه با ارتفاع تقریبی 11 متر است و 3 فضای گنبدی شکل با مقطع کجاوه ایجاد شده است. سقف ها به سبک طاق و چشمه است و نورگیرهای سقف ، روشنایی عصارخانه را تأمین می کنند.

دلیل ساخت سقف گنبدی شکل بنا ، به خاطر خنک نگه داشتن محل برای نگهداری روغن موجود در عصارخانه بوده است.

فضای اصلی حصارخانه دارای 5 قسمت می باشد : پیشخوان ،  بارانداز ، شترخوان ، گرم خانه و تیر خانه که متاسفانه در حال حاضر قسمت پیشخوان ، بارانداز و شتر خوان از بین رفته اند .

در قسمت مرکزی عصارخانه که به آن تیرخانه می گفتند ، سنگ های آسیاب قرار دارند ؛ جنس این سنگ ها از نوعی سنگ سخت است که از معدن لاسو واقع در حوالی اردستان اصفهان استخراج و ساخته شده اند.

درباره تقدس عصارخانه نزد مردم گفته شده که چون تیرهای چوبی عصارخانه معمولا 10 تا 12 متر طول داشتند و جابه‌جایی و حرکت دادن آنها در کوچه ‌های تنگ و پر پیچ شهر دشوار بوده، هر کجا که حرکت تیر چوبی با دیوار یا مانعی برخورد و آنجا را تخریب می ‌کرد، این خسارت‌ها نه تنها اعتراضی از جانب مالکان ساختمان ‌ها و عمارت‌ ها به همراه نداشت بلکه صاحب‌ خانه این تخریب را مبارک قلمداد و به خاطر آن سور می‌ داد.

به غیر از عصارخانه شاهی در استان اصفهان در گذشته عصارخانه ‌های دیگری در این استان و شهرستان ‌های اطراف وجود داشته که در حال حاضر اثری از هیچ کدام از آنها نیست.